Sen Yoken Şiiri - Muammer Yalçın

Karabasan üstüme çökmüş gibi
Sıçrayıp uyanıyom sen yoken
Sanki her gün misafir olmuş gibi
Geceleri uyyamiyom sen yoken

Kime kıymet versem kalp kırıyorlar
Tertemiz duyguları hor görüyor
Kimi var yüzüme cemkiriyorlar
Bir tatlı söz duyamıyom sen yoken

Çozemiyom bu düğümün zorunu
Kimseler bilmiyor ahuzarimi
Sen bilirdin birtek benim sırımı
Kimselere diyemiyom sen yoken

Kaç yıl oldu sen gideli ardından
Ben öluyom hasretinin derdinden
Bu âlemin çakal iti gurdundan
Ben gendimi ayamiyom sen yoken

Bilemiyom namertimi mertimi
Kimselere anlatmıyom dertimi
Yıkılıp düşsem de bile sırtımı
Hiç kimseye dayamıyom sen yoken

Onun bu yaptığı ihanet diyor
Gelmiyor bak ne kadar inat diyor
Şeytan resimlerini yırt at diyor
Anılara kıyamıyom sen yoken

Yalçınım yarına yok ki senedim
Denemedim değil çok kez denedim
Belki seven vardı ben istemedim
Ben kimseyi sevemiyom sen yoken

MY