Sensizliği yaşarken,
Sokaklar, masumlaşıyordu.
Pervazlara, kuşlar konmuyordu,
Dallarda yapraklar, kıpırdamıyordu,
Seni, bende yaşatacakları, arıyordum.
Ta uzaklardan, evinize bakıyordum,
Senin, bir gölgeni dahi, bekliyordum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta