Sen Varsın Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

SEN VARSIN
Fevzi Emir Yılmaz

Anılar gölgem misali bırakmıyor peşimi;
Kutuplara dönse dünyam, söndürmez ateşimi.
Bilemedim kul işi mi, yoksa kader işi mi?
Ziyan olan gençliğimde, mevsim mevsim
Sen varsın.

Seveni mi affeder aşk, ihanet edeni mi?
Kalanımı yakar hasret, bırakıp gidenimi.
Güneş bile üşütüyor, sen yokken bedenimi;
Saçlarıma yağan kar da, lapa lapa
Sen varsın.

Böyle teslim olmazdım ben, böyle korkup sinmezdim;
Her fırsatta yalnızlığın koynuna gömülmezdim.
Ayrılığın zindanında sorguya çekilmezdim;
Kaybettiğim her savaşta, bölük bölük
Sen varsın.

İlmek ilmek işlemiştim seni seven gönlüme;
Varlığın ömür katardı tek nefeslik ömrüme.
Hiç kırpmadan gözlerimi, giderdim de ölüme;
Harap olmuş yüreğimde, pâre pâre
Sen varsın.

Avuç açıp da yalvarsam, sığmazsın niyazıma;
Adına türküler yazsam, ağır gelir sazıma.
Seni anlatan mısralar sarılır boğazıma;
İsminin geçtiği yerde, hece hece
Sen varsın.

Ben bu aşkı, bu sevdâyı canım alır bilmezdim;
Vurulurdum bin kurşunla, ama yine ölmezdim.
“Ayrılık var” deselerdi, çağırsan da gelmezdim.
Azrail’in gölgesinde, hançer gibi
Sen varsın.

Yâr etmedi seni felek, bakmadı gözyaşıma;
Muradımı dert eyledim bu talihsiz başıma.
“Sevenler ölmez” yazsınlar artık mezar taşıma;
Sarıldığım kefenimde, iplik iplik
Sen varsın.