Sen Uyurken İçimde Şiiri - Hamit Atay

Sesin Uyurken İçimde
Bir zamanlar her şey sendin,
Sesin bile…
En çok da o.
Bir kelimelik nefesinle
Açılırdı gönlümün en sıkı kapıları.
Şimdi sesin uyuyor içimde,
Uyanmıyor,
Uyanmak istemiyor belki de.

Geceyi ikiye böldüm,
Yarısı sensiz,
Yarısı senden kalan.
Uykusuz kalmayı öğrendim önce,
Sonra seni rüyamda bile aramamayı.

Sesin…
Bir duvarda yankıydı bir zamanlar,
Şimdi içimde kırık bir nota gibi
Dolaşıyor ses tellerimde,
Boğazıma düğümlenip susuyor
Her cümlede.

Konuşmuyorsun.
Ama suskunluğun konuşuyor bana.
"Ben buradaydım," diyor.
"Sen biraz geç geldin."
Evet, belki geç geldim.
Ama hiç gitmemiştim.

Sesin hâlâ içimde bir çocuk gibi,
Uyuyor...
Bazen hıçkırarak,
Bazen mışıl mışıl.
Ben başında bekliyorum,
Bir ninni gibi kendi iç sesimle.

Söyle,
Kaç insan bir başkasının sesiyle yaşar?
Kaç kişi bir suskunluğun içinde
Kendine yol bulur?

Bana hiç “git” demedin,
Ama “gel” de demedin ya...
Orada kırıldım.
Sesinin uyuduğu yerde sustum,
Ve orada kaldım.

Şimdi biri adını sorsa,
Sadece içimde yankılanan o sesi duyarım.
Ne bir resmin kaldı duvarda
Ne de bir adım izim sende…
Ama sesin…
Uyuyor hâlâ içimde.
Ve ben,
Uyanmasın diye
Nefes bile almıyorum bazen.

Şiir Hamit Atay