&& Asker Ağlamaz Derlerdi Ya.! (1) &&

Kasvetli
bir Ekim sabahıydı.

o gün
ne şafak sökmüştü
ne de güneş yüzünü göstermişti
köyümüzün üstüne yığılan
o kap kara bulutların ardından..!
.
sanki..
güne kara bir leke
sürülmüştü de
biz farkında değildik
güneş,yıldızlar,ay
hatta hatta
cümle alem biliyordu da
hepsi
bildiklerini bizden gizliyordu..!
.
baban bile
tarlaya giderken
hanım dedi;
içim bugün bir tuaf
sanki biri sıkıyor boğazımı..!
.
.
ben de öyleydim ama
baban üzülmesin diye
gördüğüm rüyayı bile
anlatamadım ona.!
.
baban gideli
çok ta geçmemişti
avludan içeri
senin gibi heybetli
çakı gibi iki asker girdi
.
.
işte o an
rüyamdaki halinle
sen geldin gözlerimin önüne
yaşlı gözlerinle gülümsüyordun
'' sen üzülme anam '' dercesine...!
.
ama..
boynun büküktü oğul.!
.
ah oğul ah..
korktuğum haberi
duyacağım diye
yüreğim..
kuş gibi çırpınır oldu
yandı tutuştu içim
soluk alamaz,yutkunamaz oldum.
.
ama..
kaderden
kaçamadık oğul.!
.
kapıyı açar açmaz
o iki mehmedimin
kan çanağı olmuş ağlamaklı gözleri
bana herşeyi
anlatmaya yetiverdi oğul .!
.
Ellerinde
çerçevelenmiş kocaman bir resmin
dürülmüş bayrağımız en üste
bir kutu içinde de,
al kanlarına bulanmış
künyen vardı oğul, künyen vardı..!
.
.
sana sarılırcasına
sarıldım kınalı kuzularıma
kokunu bile getirmişlerdi bana.!
.
hani asker ağlamaz
derlerdi ya
ben ağladım
onlar da ağladı
ağlaştık oğul..dakikalarca ağlaştık.!
.
sonra..
gök yüzündeki o karanlık
sokağımızın her yanını sarıverdi
gelenlerin arabaları
sim siyahtı oğul..
sim siyah..!
.
meğersem..
devletimizin büyükleri de
vefa borçlarını ödemeye gelmişler..!
.
.
dökülen sıvalarıyla
yüreklerimiz gibi virane
o yıkık dökük evimizin ön cephesine
koskocaman ay yıldızlı bayrağımızı astılar
bi çırpıda garipliğimizi,fakirliğimizi,örtüverdi oğul.!