Sen Benim Sonramsın Şiiri - Poyraz Özbey

Gece herkes için geceydi kadın…
Bir tek ben sen gittikten sonra
sabahın da karanlık olabileceğini öğrendim.
İnsan bazen birine rastlamaz…
Birine çarpar.
Hayatı ikiye bölünür:
ondan önce,
ondan sonra.
Sen benim “sonra”msın.
Öyle bir geldin ki hayatıma;
sanki yıllardır içimde susan bütün şiirler
senin sesini bekliyormuş.
Bir insan başka bir insanın kaderine
bu kadar benzeyebilir miydi?
Bilmiyorum.
Ama seni görünce
ilk defa alnımda yazanı okur gibi oldum.
Herkes aşkı anlatıyordu kadın…
Kimse onun bıraktığı enkazdan bahsetmiyordu.
Ben sende
bir yüz değil,
bir memleket kaybettim.
Şimdi hangi şehre gitsem
bir sokağın köşesinde sesin var.
Hangi şarkı çalsa
bir yerim eksiliyor.
Ve hangi kadının gözlerine baksam
senin gitmeden önceki hâlin oturuyor karşıma.
İnsan en çok neye yanar bilir misin?
Sarılabileceği birine
artık sadece hatıralarında dokunabilmeye.
Sen giderken arkana dönmedin.
Ama ben o gün anladım;
bazı vedalar kapı çarpmasıyla değil,
insanın içinde yankılanan sessizlikle olurmuş.
Sonra zaman geçti…
Dediler ki:
“Her şey unutulur.”
Yalan.
Bazı insanlar unutulmaz kadın.
Çünkü onlar hayatına girmez;
hayatının yönünü değiştirir.
Seninle yaşadığım hiçbir şeyi
kimse bilmeyecek belki.
Ama bir gün yaşlanınca
ellerim titrerken bile
adını içimden aynı gençlikle söyleyeceğim.
Çünkü sen bana
aşkı değil…
bir insanın başka bir insanda
nasıl kaybolduğunu öğrettin.
Ve şimdi biri çıkıp bana
“Dünyada en ağır şey nedir?” diye sorsa…
Toprak demem.
Ölüm demem.
Yalnızlık hiç demem.
Derim ki:
Bir zamanlar
“evim” dediğin bir kalbin
artık sana ait olmaması.