Sen Şiiri - Nilay Özsahin

Sen
Issız bir çölde yalnız bıaktın
En yakınken en uzaktın
Büyüttüğün dikenli bir kolda yürüdüm
Batmasına aldırış etmedim büyüdüm

Sen
Ne hayatında beyaz bir sayfa açtın
Ne de benimkini baştan yazdın
Acımadın düşünmeden ezip geçtin
Dönüp arkana bile bakmadın

Sen
Hayata küstürüdün bi daha barışmadım
Gün oldu dört duvarı dostum yaptın
Hayattan her gün beni biraz daha çaldın
sorgusuz sualsiz hep yargılandım sulandım

Sen
Büyük bir dalga oldun
Her kabardığında biraz bişeyler yuttun
Yılları böyle bitirdik
Sayende her parçamı böle yitirdik

Sen
Bir cehennem ateşi gibi yakıp kavurdun her şeyi
Düşünmedin kalan kimin külleri
Öyle parçalandım öyle yaralandım ki
içimde senden ufacık bir kırıntı bile bırakmadın

Sen
Sanırsınki hep böle güçlü eseceksin
Hep böyle esip geçeceksin
Biliyorsun bir gün sende düşeceksin
İşte o zaman göreceksin her şey için çok geciktin