Sen Şiiri - Mustafa Yılmaz Boz

Sen sevdiğim o şarkıda, bahsi geçen o kadınsın.
Yanaklarım olmalıydı, şu an soğuk avucunda,
Yummalıydım gözlerimi, ölürcesine son bir kez,
Yakalanmış kirpiklerin, uçurumun ta uçunda,
Ellerini arar şimdi, Kalbimdeki uzak merkez.

Sen sevdiğim mevsimlerde, tedariksiz o kadınsın.
Üşümeye bırakmışsın, uzun beyaz ellerini,
Saçlarının her bir teli, esir düşmüş omuzlarında,
Sonbahar geçişlerinde, soldurmuşlar güllerini,
Donuk kalmış gülüşlerin, zemherinin buzlarında.

Sen sevdiğim masallarda, beklediğim o kadınsın.
Ardına kadar kapalı, odalarda kalmış kokun,
Sarı saman bir kâğıda, yazılacak hikayeler,
Gideceksen yüreğimden, son bir kez bir daha dokun,
Kavuşsunlar bu masalda, kahramanlar ve iyiler.

Sen sevdiğim sıcak ekmek, örselenmiş o kadınsın,
İndir artık dudağından, en ağır kelimeleri,
Hibrit bir sevda için mi, parçalandın bu kadar?
Tabutunu götürürken, Sultanın Selimeleri,
Sen siyah tuval misinki, fırçalandın bu kadar?