Sen Şiiri - Erdin Şallıel

SENDE BENİ KAYBETTİM.
NEFESİM…
SENDE KAYBOLDUM.
ADIMI UNUTTUGUM YERDESİN.
ARIYORUM…
KENDİMİ SENDE.
SENDE BENİ KAYBETTİM;
NEFES ALAMIYORUM DİYE
BİR GÜN ARASAM SENİ...
YA DA
O AN
“SANA SARILMAK İSTİYORUM,
ÖZLEMİNDE KAYBOLDUM,
KENDİME GELEMİYORUM,
SESİNİ DUYMAK İSTİYORUM”
DESEM…
BEN KENDİMDE DEĞİLDİM.
SENCE,
“SENDE BENİ BULABİLİR MİYİM?” DESEM,
BENİ BANA GETİRİR MİSİN?
BİR TELEFON AÇAR MISIN?
SÖYLE …
GERÇEKTEN AÇAR MISIN?
UNUTMAK İSTEDİKÇE
DAHA ÇOK AKLIMDASIN DESEM,
NE GARİP BİR HAYAT BU …
SENİN SEVMEDİKLERİN SENİ SEVİYOR,
BENİM SEVDİĞİM
EN UZAKTA …
VE BENİ SEVMİYOR.
BAZEN SESSİZ KALIYORUM,
ÇÜNKÜ NE SÖYLESEM EKSİK KALIYOR …
BAZEN GÜLER GİBİ YAPIYORUM,
AMA İÇİMDE MASUM BİR ÇOCUK
HÂLÂ AĞLIYOR.
ADINI DUYUNCA
KALBİM ÇIRPINIYOR HÂLÂ,
SANKİ BİR UMUT VARMIŞ GİBİ …
“SENDE KAYBOLDUM ” DESEM …
BEN KENDİMDE DEĞİLİM DESEM ...
SÖYLE …
BİR SES VERSEN,
BİR “BURADAYIM ” DESEN,
“NEFESİN OLURUM ” DESEN …
İYİLEŞİR MİYİM SENCE?
BEN DE BENİ BULABİLİR MİYİM ?
BENDE BENİ BULABİLİRMİYİM
BEN DE BENİ BULSAM NEFESİM OLURMUSUN
BİR ÖÜR BOYU NEFESİM OLURMUSUN