Sen. Şiiri - Asuman Taşbulak 2

Sana gelen yollar,
her mevsimin manzarasını
dışarıdan izlemek;
aynı anda bir kuş gibi özgürken
içinde var olmakmış.
Derin hissedip dönüşmekmiş
kendi evreninde.
“Biz” diyebilmekmiş;
secdelerde, zifir karanlıklarda
iki avucumda
senin ezeline,
şu anına,
cennetine,
Sahibine
emanet etmekmiş.
Körebe oyununda
bu yalan dünyanın sınavına
teslimiyetmiş.
Dünya dönerken,
yaşam akıp giderken
kendi yolunda;
yüreğinde eksik kalmış
bir sen, bir ben varken…
Sandığımız yanılgılarda
sınavımızmış.
Zamandan bağımsız
yaşamın akışında,
ömür bitiyorken
son nefese yetişmek…
Seni götürmek istiyorum;
seni bana,
beni sana hazırlayan
Rabbime…
Yazan,
imtihanını geçirene
hamd ile…
Seni öyle derin sevdim ki;
“Rabbim ne istiyorsa
öyle yaşansın,
öyle gelsin” dedim.
Son durağın,
yeni bir başlangıç;
dirilişinin
yareniyim.