Sen Şiiri - Lemas World

Gözlerin bana bir bakışta öyle dokundu ki,
Kalbimdeki her şey yerinden oynadı.
O sade bakışınla bütün dünyam değişti,
Ben artık eskisi gibi kalamadım.

Sesini duydum,
O kadar dingin,
o kadar derinden ki,
Kalbime usulca girdi,
oraya yerleşti.

O ses öyle bir sır gibi yayıldı içimde,
Yaralarımı değil, sessizliğimi kanattı.
Ben ise cahilce, habersizce yaklaştım sana,
Bir çocuk masumiyetiyle tuttum ellerinden.
Bir sel gibi aktın içime, beni doldurdun,
Benimse kalbim dar geldi sana
Taşarak kırıldı.

Sana “gel” dedim, sade gel…
Sade olduğun gibi kal,
Ben de olduğum gibi olayım.
Ama sen, o saf hâlimi paramparça ettin,
Kalbime öyle bir girdin ki, çıkamadın.

Ben aşk nedir bilmezdim,
Bir heves sandım önce gelişini,
Fakat acın dizlerime çöktü,
Öyle yaktı ki içimi,
Kaçacak yer bırakmadı.

Sonra anladım:
Sen geliş değil, kalıştın.
Ve ben söyleyemedim sana,
Kalbimi ikiye böldüğünü.

Yine de geldin,
Korkusuzca, çekinmeden.
Ben ise seni görünce titredim,
Aşkı ilk kez o zaman öğrendim.
Sen “aşk değil bu” sandın,
Benimse bütün yaralarıma tuz döktün.

Ama en sonunda,
Ben “seni seviyorum” dediğimde,
Sen de “ben de” dedin.
Ve işte o an,
Aşka doymuş bir kalp gibi,
Her şeyi unuttum.

Ama sonra yine gittin,
Ben kaldım ve yine ben kaldim.