Henüz kendime sahip çıkacak kadar delirmedim.
Görüp te bir yerlerde, bu bendim diyecek kadar aptal değilim.
İçimde iyilik namına ne varsa şerrin gücüyle parçaladılar, iğreti bilinen her şeyden payımı alıyorum.
Bir alkoliğin sigarası gibi, yangından mal kaçırırcasına bitiriliyor, bitiyorum.. Hasbelkader, bir eroinmanın kaleminden düşmüşçesine her kelimemde ölümü hatırlatıyor, intihara gidiyorum.
Mafya beylerle ekmek bölüşmüş gibi, her yanıma kor ateşler saçıyor.
Her adımımda bir kavga, her adımda bir kızgınlık her sevgimde kendimden kaçıyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta