Sen! Şiiri - Burhan Sevimligil

Bu soğuk rüzgarın sen ki nefesisin.
Dünyaya üflenmiş cennet sesisin...
Bırak şu dünyalık inadı, nazı.
Yaşamak eyleminin son tesellisisin.

Ufuklardan doğan, giden kadın.
Mümkünsüzlere karargâhtan bıkmadın.
Neydi bu içinden çıkılmazın iklimi.
Yüzün kış, gözlerinde yağmurlu bahardın...

Gözlerin, bu ömrün takatidir, feridir.
Yıkılan umut ordusunun, son neferidir.
Sorgulama bitmeden aşkı, sevdası.
Mantık aranmaz, her aşık biraz delidir!

Eğlenme gönlümde, bil ki gidemezsin!
Gönlümde kalan son parça sensin.
Uylamaktan nedir bilmem gözlerinin ikrarı.
Gözlerinle beni kilitleyen dilbersin...

Efkârlı bu gece gene biraz deniz!
Vururken dalgalar bile olamıyor sessiz.
Biri mi söyledi ki gönlümdeki efkârı.
Deli deli vururken dalgalar, yine sendeyiz!

Bir evveli, sonrası değil kader birleştirdi.
Tuttu elimizden, en çok o eleştirdi.
Sabır gömleğini zaman yırttı.
Beğenmeyip ayrı yerlere yerleştirdi.

Soruyor mu denk geldikçe hatıralar?
Vay be dedirtiyor mudur anılar?
Çekip içinden bir iyi, bir kötü...
Düşündürüyor mu seni uğurladığım yollar?

İstemezsen de sende en sadık erim.
Gönül sendedir, gülmeni yeğlerim.
Bakarsın kavuşturmaz bizi duam!
Olsun ben cennette de beklerim!

Bahar geldi mi güller açar, coşarsın!
Deniz olsan, ovalara taşarsın...
Çiğnediklerinin yok bir sende önemi.
Sevsemde, sen böyle yaşarsın...

Sarsılmaz tahtın kökleri en derinde.
Başındasın sen bu işin temelinde.
Yıkalım bu işin diyorsan devrini, devranını.
Hayat kalır yaşamadan en güzel yerinde...