Şem ü Pervane Şiiri - Gaius Flavius Divinus

Ruhumu doyurabilecek bir ruh yaratıldı mı,
Tanrım bu sofrada bana da yer varsa
Şeytanın kaşığı niçin daha uzun,
Ben baştan sona yalanım öyleyse,
Bulunmak için arayışa çıktım,
Oturup dinlendiğimde fark edildim.
Elim avucum soğuktan yanarken serden geçtim,
Yükselen yansımalar çıkmazda bırakır buraya nereden geldim?
Yönüm askıda incecik ipin üzerinde neferim,
Ayaklarım titriyor, yüzüm buruk bu cehennem kimin eseri?
Uyku ya da uyanıklık hali fark eder mi?
Sahteliğin bilumum gizlenme biçimi,
İzimi süren karanlık karaltı,
Ne zaman dönüp baksam göremem değil eseri rastlantının.
Bu evde konuşan yüzler var her biri ayna yansımam,
Duvarların zihni var ve gerçekliğe çekerler beni her an,
Yolda kaldım bu kervan iz sürerken hakikate,
Şem-ü pervane gibi beklentimin son dayanağı,
Yanmadan aydınlanamam, tek kurtuluşum ateş ve metanet,
"Ne lüzmu var savaşmanın" dedim kendi kendime,
Kirpiklerim kalkan, beynimin içi muharebe alanı,
Artık savaşmanın tek yolu kılıcı kınına bırakmak,
Ortama kaos hakim öyleyse sakinlik şiddet saçar.