Selviler Şiiri - Aykut Kınay

Araladım perdemi,
Etrafım hep taş duvar.
Önünde koşturan çocuklar,
Dizleri toz içinde,
Işıklı camlara dalıyor gözler,
Kaybolan çığlıklarda...
Bir ses yankılandı:
"Al satarım, bal satarım" diyen.

İki selvi geçti ansızın,
Bahçe içinden...
Bulutlara yürüyor zaman,
Güneşe karşı battığım an.

Ey İstanbul...
Sen baş eğdin,
Ben sana eğildim.
Sen yabancı, ben davacı...

Çocuklar döndü yuvasına,
Gölge çekildi taştan.
Yalnızlık, o koca şehir
Cam kırıldı yeniden.