Selimiye Kışlası Şiiri - Namık Ant Benson

Akşam çöker Selimiye’nin avlusuna,
Gölge uzar, sesler yavaşça susar.
Bir nöbetçi kalır gecenin içinde,
Bir de içinden konuşan hatıralar.

Taş duvarlar bilir gidenleri,
Dönmeyenleri, eksik kalanları.
Her adımda bir anı saklıdır,
Her pencerede yarım dualar.

Burada öğrendim susmayı,
Beklemeyi, içime atmayı.
Ana sesi uzakta kalırken
Bayrağı yakın tutmayı.

Sabah içtiması serttir ama
Gece daha ağırdır insana.
Çünkü geceler sorar adını,
“Niye buradasın?” diye usulca.

Selimiye,
Sen bir kışla değilsin yalnızca,
Gençliğimin sessiz şahidisin.
Giderken arkamda bıraktığım
En ağır hatıra, en derin izsin.

Postallar çıkar bu kapıdan bir gün,
Ama içimde kalır o ilk selam.
Selimiye Kışlası,
Seni anmak demek
Biraz da suskunluk sarmalı demek...