Selim İç Şiirleri - Şair Selim İç

Kulluğunu gösterdi, erinmedi,
İtti kenara fani telaşları.
Geceden sabaha kadar dinmedi,
Gözlerinden damladı göz yaşları.

Sordu meraklı bakışlarla Bilal, (ra)

Peygamber yaptı çağrı ümmetine,
Buyurdu: “Rabbinize iman edin!”
İşittik, uyduk O’nun davetine,
Şüphesiz bu dosdoğru olan hak din.

Rabbimiz! Affet günahlarımızı,

Yalvarırsın kaldırıp da ellerini,
Rabbimiz görür gözyaşı sellerini,
Çıkarmaz boşa salih amellerini…
Silinir günahların, bağışlanırsın,
O güzelim cennette ağırlanırsın.

Görürsün; nimetlerin içinde yüzüyor,
Hayat ona güzel; zevk-ü sefa sürüyor!
Kâfirlerin bu görünüşüne aldanma!
Yaşadıkları kısacık bir faydalanma.

Ey Kâfir! Düşecek cehennemde o masken,

Ashame; Habeşistan Necâşisi,
Adaletiyle tanır ahalisi.
Bir gün geldi öldüğünün haberi,
Cibril bilgilendirdi Peygamberi.

Resulüllah (sas) duyurdu ashâbına:

Bela, musibet gibi gördüklerin,
Kalıcı değil; onlar misafirin,
Sabır ile karşılarsan aferin…

Meyvesi tatlıdır, kendisi acı,
Sabırdır adı, kullan bu ilacı.

Aldırmadılar Nebilerin ikazlarına,
Kıydılar hakkı haykıranların canlarına.

Rabbimizin ayetlerini ettiler inkâr,
Şüphesiz bunlar yanlarına kalmayacak kâr.

Hayber’in eşrafından iki tane Yahudi,
Zina suçundan aradılar bir yol, bir çıkış.
Peygamberimiz önce onları bir dinledi;
Buyurdu: “Recmdir bunun cezası, yoktur kaçış.”

Sonuç: verilen hükümden olmadılar razı,

Ey insan! Düşün bu ayeti, kulak ver eğil,
Sahibi olduğun sandıkların senin değil!

Mülkün gerçek sahibi yalnız Allah Teâlâ,
Her şeye kâdir olandır O; aliyy-ül a’lâ

Rasul’le görüşen Necran Hristiyanları,
İlk seksen küsür ayetin muhatapları.
Sıraladılar ardı sıra yalanları,
Bir bir cevapladı Rasul sorulanları.

İsa (as) ne İlâh ne de Allah’ın oğludur!