Selim İç Şiirleri - Şair Selim İç

Düşmanlıkta sınır yok; düzenbaz,
Peygamberlere derler sihirbaz.

Belâya uğrarsa yalvarırlar,
Felaha erince ayrılırlar.

Tarihi zulümlerle dolu,
Ekserisi uslanmamış.
Gittiği yol küfür yolu,
Maalesef inanmamış.

Haram katmış kazancına,

Tevrat’ı iyi okuyanlar,
Son Peygamber’i tanımıştı.
Hakikati görüp duyanlar,
Hak olan dine inanmıştı.

Ayırt etmeksizin, hepsine,

Seçildi kullar arasından,
Sayısı pek çok; yüz binlerce.
Kurtardı küfür yarasından,
Davet etti Hakk’a günlerce.

İsmi bilinen, bilinmeyen,

İnanmakta zorlanma!
O, en son Peygamberdir.
Kabul et, oyalanma!
Hakk’tan gelen haberdir.

Şahit olarak yeter,

İnancında gitti aşırıya,
Kulağın vermedi uyarıya,
Şutlandı tevhitten dışarıya…

İsa (as) ilah değil; O’nun kulu,
İçlerinden seçtiği Resulu.

İnsanoğlu uyar nefsine,
İşler durur birçok cahillik.
Kulak verse Hakk’ın sesine,
Kendisine yapar iyilik.

Allah kabul eder tövbeni,

İnandığı gibi yaşayan,
Ecrini eksiksiz alacak.
Bu durumu takdire şayan,
Ahirette mutlu olacak.

İslâm’ın emrine sarılan,

Allah her şeyi bilendir,
Hükmüne olunur razı.
Sorulmaz; niçin, nedendir?
Olmaz kulun itirazı…

Mirasta alınacak pay,

Dünyadan göç etmiş kişi,
Yok, babası ve çocuğu.
Nasıl olur miras işi?
Merakla sormuş birçoğu…

Var ise bir kız kardeşi;