Şehri Gönül Şiiri - Sabri Servetoğlu

Ey aşk, yine yandım nâr-ı hicrânınla ben
Sînesi virân olanın sensin dermanın yine sen

Bir dem sana erenler oldı cihânda şâd-mân
Ben ise her demde kaldım gam u firkatle heder

Gözlerin bir derya idi, kim baksa boğulurdu
Şimdi o derya kurumuş, kalmış içimde keder

Bir vakit gülüşün idi cennet-i ehl-i dile
Şimdi sensiz her tebessüm zehr olur, âh u sitem

Sen gidince şehr-i gönlüm kaldı bî-sâhib ü yâr
Her sokak bir hatıradır, her köşe bir matem

Ne melek teselli eyler, ne de insanın sözü
Zîra aşkın derdi düşmüş cân u cismime beraber

Bir nazar kıldım sana, aklım dağıldı bir anda
Bir nazar kıldın bana, ömrüm döndü bir sefer

Aşk odur ki yâr gittiği dem kalır yine yâr
Hem sükûtunda konuşur, hem de sînemde eser

Ben bilirdim vuslatı, sanırdım daim olur
Meğer aşkın kânunu firkat imiş ser-te-ser

Sabri Servetoğlu, dem, bu derdi söylemekten acizim
Aşk dedikleri budur: yanmak, ama hep sevmek ister