Taş toprağı altın şehir
Babayi bizden ayırdı
Yaşamı eyledi zehir
Hastayı gözden ayırdı
Temel tumaz oldu taşi
Hep kötüye gitti işi
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Ayırdı ki hemde ne ayırma,,ne örf kaldı ne kültür,,Avrupa desen değil,,Anadolu desen değil,,Bir gariplik var ortada,,Komşuyu tanımaz,kapısını çalmaz olduk,,neymiş büyük şehirdeymişiz,,insan her yerde insan degil mi?Kutlarım canım kardeşim..Yüreğine saglık..Sevgilerimle.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta