Kıyıda bir bankta oturur, seyrederim şehri,
Dalgalarla konuşur durur içimdeki hüzün nehri.
Sahile vuran her dalga alıp götürür ömrü,
Kalabalıklar içinde insan kaybeder kendini.
İçimi artık dökemem sana, ne de bir satıra,
Sessizlik olmuş yanımda, en vefalı hatıra.
Beni rüzgâr dinler hep, cevap verir selamıma,
Yalnızlık ağır bir yük, çöker her bir anıma.
Gözlerim dalıp gider uzakların ufkuna,
Bir ben kalmışım sanki dünyanın sonunda.
Teslim olmuş yorgun ruhum hayatın oyununa,
Bir iz arar dururum kaybolan duygularıma.
Anladım yıllar sonra acı bir gerçeği aslında, En büyük yalnızlıkmış yaşarken ölmek dünyada.
Kayıt Tarihi : 8.09.2026 13:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!