Ah şu rüyalarım yok mu, içimde binbir hatırayı kanatıp yutan...
Uykumda aziz bir dost gibi görünen, lakin
Uyanınca kaşlarını çatan bir düşman edasıyla nefretini savuran
biçare meçhulluğuma.
Ve mutluluğuma keskin bakışlı bir kartal gibi başkaldırıp,
mutsuzluğuma yorgun başlı bir dev gibi boyuna eğen rüyalarım...
Kaçıncıdır bu serinliğine aldandığım ipek kanatlı hülyalarına.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta