Sefâin-i Sâmit Şiiri - Alparslan Gürlek

Mehtâb-ı hazîn âleme çekmişdi örtüsünü
Nâlân bir âşık; sâmit nidâlar döküyordu
Seyr-i sefâin misâli usûlca ve hazîn
Bî-nihâye seyredip kasvetle iç çekiyordu

Yâren müphem edâlar ile sükût etdikçe
Âşık, eyyâm-ı medîde sabrediyordu
Tik takları sâatin, çokdan teşvîş olmuşken
Her sâniye ma'şûku kahrediyordu

Âkıbet yanaştı lîmana sefîne-i hicran
Gönülsüzce vedâlaşdı âşık u yâren
Medd ü cezir burcların boyunu da aşdı
Fiilen yaşasa da âşık; çokdan boğulmuşdu