Sedat Kocabey Şiirleri - Şair Sedat Kocabey

Heyİstanbul!
Sana sesleniyorum sana;
Bütün öfkemi,nefretimi ve her şeye rağmen sende yaşarken,
sana olan hasretimi duyurmak için avazım çıktığı,nefesimin son damlasına kadar haykırmama gerek olmadığını biliyorum.
Çünkü sen yanımdasın,buradasın.Çünkü sen İstanbulsun.
Kaç kişiyi yetim. kaç kişiyi öksüz bıraktın bu keşmekeşliğin içinde.

Kaybedince kıymet bilirmiş insan,
Gözlerim yıllardır körmüş meğerse,
Hasretten yanarmış erirmiş insan,
Sevdan yüreğimde kormuş meğerse.

Gözümden gönlüme aktın yaş gibi,

Yalnız gecelerin zor sabahları,
Kim demiş gözyaşı çağlamaz diye.
Sensiz uyanmak mı kor sabahları,
Kim demiş erkekler ağlamaz diye.

Ne zaman resmine bakacak olsam,

Kısa kumral saçlarını, gözlerini kısa kısa gülüşünü,
Güldüğünde gamzelerini.
Her cümlenin ardından anlatabildim mi demeni,
Anlatıncaya kadar ki sabrını özledim.
Teninin papatya kokusunu,
Saçının her iki tarafına tutturduğun uğur böcekli tokalarını,

Ömrümün son demi son baharıydın,
Her şey bitti artık sana elveda.
Gönlümün sönmeyen sevda harıydın,
Her şey bitti artık sana elveda.

Sana son şiirim son satırlarım,

Ağlattığın gözlerimden,
Bir kez özür dilemedin,
Anlamadın sözlerimden,
Kıymetimi bilemedin.

Yüreğime sevgi ekip,

Kendi elimizle ettik,
Kimlere ne diyelim ki!
Mum gibi eridik bittik,
Ne var da ne yiyelim ki?

Derdiniz ne soran mı var,

Yeni umutlarla,yeni düşlerle,
Nice senelere gönül dostlarım,
İçten bakışlarla ve gülüşlerle,
Nice senelere gönül dostlarım.

Dargınlar barışsın ara bulalım,

Ne mümkün gözlerimi gözlerinden alabilmek.
Ne mümkün seni görmeden bir an durabilmek
Tek tesellim telefonun bir ucundan,
seni seviyorum dediğimde,
bende dediğini duyabilmek.Bir resmin bile yokken elimde,
kara kalemle çizdim vuslatına gecenin karanlık duvarlarına,

Dayanamam boynu bükük durmana,
Kanıyorum diye söylemedin ki.
Bir kıvılcım yetmiş koca ormana,
Yanıyorum diye söylemedin ki.

Demek ki yüreğin bir yangın yeri,