Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Şair bozkırın yaramaz çocuğu.Köylü yani.Eğitim hayatı döneminde kah tarlada kah sanayide kah da sokaklarda çalışarak hayatın anlamını aradı.Buna en kolay şiirle ulaşabileceğine inandığı günden beri yazıyor.Her şey bir öğretmenin ''aferin'' demesiyle başladı.Ve her an birinin ''yuh'' demesiyle nihayet bulabilir.
