İnsanlığa olan inancımı kaybettim
Bir kibrit çöpü gibi söndü Hayata olan sevgim
Bitmek üzere hakikate ve fazilete olan saygım
Bir bir koptu sağlam sandığım Gönül bağlarım
Yıllar yılı gönül verdiğim doğrular
Ansızın zulmeteye başladı bana
Hak bildiğim yolların sonu
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta