Sebebi Yâr. Şiiri - Seyithan Güney Çelikbaş

SEBEBİ YÂR…
Bir damla düştü gecenin alnından,
Ne yağmurdu ne göğün eski kederi.
Bir çift göz, kirpiklerine darağacı kurmuş,
Her bakışında biraz daha asılmıştı seheri.
Toprak bile sormadı bu ıslaklığın aslını;
Sebebi yâr…

Bir duvar vardı, yumruklarımın yetim bıraktığı,
Sıvasında kan, taşlarında susturulmuş ahlar.
Her darbemle biraz daha içime çöktü ev,
Meğer insan kendi göğsünde de enkaz kalırmış.
Duvarın değil, ellerimin kırılmasına
Sebebi yâr…

Bir ateş vardı, odunu yok, dumanı yok,
Külünü bile tanımayan bir yangın.
Göğsümün en kuytu yerinde büyüdü,
Ne su yetişti ne gecenin serinliği.
Yanmadı bedenim, fakat içimdeki bütün baharlar;
Sebebi yâr…

Bir de kırıklar vardı, kemiğe uğramayan,
Ne hekim bildi yerini ne merhem buldu.
Gülüşümün altında çatlamış bir ayna,
Her parçasında başka bir suskunluk.
İnsan en çok görünmeyen yerinden eksilirmiş;
Sebebi yâr…

Şimdi hangi gece dökse gözlerimden tuzunu,
Hangi kapı yüzüme kapansa içimden,
Hangi harfim düşse kuyuların dibine,
Ne kaderi suçlarım ne de göğün hükmünü.
Çünkü bütün yaralarımın aynı yere bakar yüzü;
Sebebi yâr…

Ve bir gün sorarsan bu sükûtun sebebini,
Sana ne kanlı ellerimi gösteririm
Ne de içimde kül olmuş mevsimleri.
Yalnızca kalbimin yıkılmış duvarına
İki kelime bırakırım, okuyabilirsen:
Sebebi yâr…