Şaşkın Şiiri - Vecdi Murat Soydan

Gönül vermiş insafsız; kendi gibi birine,
Layığını bulmuş ki yakıştırmış kendine,
Dedim bu nasıl iştir, bozdum tüm ezberleri,
Aşka rahmet okudum ölmüşlerin yerine.

Ona da bakar mı ki, bana baktığı kadar,
Bilmem neler anlatır gece sabaha kadar,
Eline düşmeye gör, öldürmez süründürür,
Bir güzel sahiplenir, işi bitince atar.

Ben ne düşüneceğim, yeni aşkı düşünsün,
İsterse içi yansın, bir başına üşüsün,
O da oyuncak olur, kalakalır ortada,
Başını taşa vursun, uçurumlardan düşsün.

Bir sözü bir sözüne uysa zaten şaşardım,
Eğilip bükülmezdim insan gibi yaşardım,
Ah benim saf tarafım, sen de oyuna geldin,
Dedin kendi kendine, büyük bir iş başardım.

Şimdi gözüm açıldı, uğratmam limanıma,
Doydum yalanlarına, yaklaştırmam yanıma,
Şeytan mıydı zehir mi, ben kaçıncı avıydım,
Bilmem ki nasıl oldu, nerden girdi kanıma.

Döndüm ben gerçeklere, vermem el ver dese de,
Bitti, aşkı, sevgisi, kalmasın bir izi de,
Tanımıyorum onu, bir yabancı gözümde,
Yeminimden dönersem, çıksın iki gözüm de.

Bu da bana ders olsun, tatlı sözlere kandım,
Her önüme çıkanı gönülden sever sandım,
Bakmam artık geriye, yürünecek yol benim,
Sevgi dolu kalbimle güzel günler de benim.

Hiç yaşanmamış sayar, bu acıyı silerim,
Çok uzaklara gitsin, mutluluklar dilerim,
Dün yoktu hayatımda, bugün olmasın varsın,
Kalanlar bana yeter, böyle devam ederim.