Şarkılar da ağlar Şiiri - Macit Cününoğlu

ŞARKILAR DA AĞLA

Bazı şarkılar vardır,
insanın ömründen kopup gelir.
Bir vapur düdüğünde saklıdır çocukluğun, bir udun telinde yarım kalmış bir aşk,
bir kemanın sesinde İstanbul’un hiç kimseye anlatamadığın yalnızlığı…

Sonra bir akşam iner Boğaz’a, gökyüzü mor bir mendil gibi katlanır, martılar son kez seslenir uzaklara.
Kıyıda çınarlar susar, deniz içine çeker bütün yorgunluğunu.
Sen bir bankta oturursun,
yanında yokluğun, karşında geçmişin…

Ah İstanbul!
Seni sevmek biraz da hasret çekmektir.
Kalabalık caddelerinde yalnız kalmak, bir ara sokakta eski bir aşka rastlamak, Kuzguncuk’ta solgun bir akşamüstü
pencereden sızan bir şarkıyla ürpermektir.

Bir zamanlar ellerini tutan eller şimdi hangi mevsimin altında?
Hangi rüzgâr savurdu saçlarını, hangi yağmur sildi ayak izlerini?
Bilmezsin.

Ama bir şarkı başlar ansızın,
yıllar çekilir aradan, kalbin yeniden gençleşir.
İşte o an anlarsın, aşkın yaşı yoktur; yalnızca kavuşamamanın takvimi vardır.

Bir de doğa vardır, insanın unuttuğu bütün güzellikleri
sessizce hatırlatan…
Bir dalda titreyen sonbahar yaprağı, toprağa düşen ilk yağmur, Büyükada’nın çam kokulu yolları,
Heybeli’de denize eğilen akşam güneşi…
Her şey geçer, der tabiat, ama hiçbir şey bütünüyle kaybolmaz.

İnsan da öyle değil midir?
İçinde nice bahar saklar,
nice kışın ayazını taşır.
Gülüşlerinin ardında eski vedalar, suskunluğunun içinde söylenmemiş şiirler…

Ve gece uzar.
Masanın üzerinde sararmış bir fotoğraf, camın ardında İstanbul’un ışıkları,
uzaktan gelen bir şarkı…
Kadehinde biraz hüzün,
yüreğinde biraz umut,
dudaklarında eski bir sevda kalır.

Ne geçmiş geri döner ne de zaman kapıyı çalıp özür diler.
Sen yine de dinlersin.
Çünkü insan bazen bir şarkıyla bütün bir ömrü yeniden yaşar.

Ve son nota usulca sönerken gözlerinden bir damla yaş düşer.
İstanbul susar, deniz susar, gece susar…
Şarkılar ağlar bazen,
insan ağlamayı unuttuğu için.

Macit CÜNÜNOĞLU