Sarıldı gitti... Şiiri - Hasan Belek 2

Sarıldı Gitti...

Sana gelmek için çıktığım yollar,
Kendi kördüğümde boğuldu gitti.
Umut beklediğim o yorgun kollar,
Kendi boşluğuna sarıldı gitti.

​Hangi mısra seni anlatır bilmem,
Gözümden dökülen bu yaşla silmem.
Bin yıl geçse dahi bir daha gelmem,
Vuslat mahşerlere kuruldu gitti.

​Aşk dediğin bir kor, düştüğü yerde,
Ararsın dermanı en dipsiz derde.
Kapandı yüzüme o ipek perde,
Bütün ışıklarım karardı gitti.

​Bir sitem yükledim her bir kelama,
Hasretin mührünü vurdum selama.
Gönül kapısını çalma boşuna,
O sevda hanesi yıkıldı gitti.

​Senden ne bir iz var, ne de bir anı,
Zamana hapsettim geçen her anı.
Durdurdum sonunda akan bu kanı,
Sabır taşım artık yarıldı gitti.

​Kaç bahar bekledim kapında öyle,
Bir yalan da olsa, sevgini söyle.
Kader yazılmıyor zorla ve böyle,
Kalem kâğıdına darıldı gitti.

​Zirveden aşağı düştü hayaller,
Yabancı oldu bak, o tanıdık eller.
Sustu gönlümdeki o coşkun seller,
Ruhum sükûnete sarıldı gitti.

​Ne borcum kaldı ne, bir alacağım,
Kendi ateşimde tek yanacağım.
Sanma ki ismini bir gün anacağım,
Hatıran rüzgâra savruldu gitti.

​Hasan der bu mısra, sonun ilanı,
İçimde öldürdüm büyük yalanı.
Bıraktım geride senden kalanı,
Bu aşkın defteri dürüldü gitti...

Hasan Belek
Akçay