Sarı Kız Şiiri - Baki Ortak

Sarı kız,
güneşten ödünç alınmış bir gülüşün vardı,
bakınca yaz olurdu içim,
dokunamasam da ısınırdım.

Saçların
bozkırın sabahına benzerdi,
ne zaman esse rüzgâr
bir çocukluk düşü düşerdi önüme.

Gecemde yanan tek ışıksın
Hasretime düşen nakışsın
Yüreğimde bitmez akışsın
Alnıma yazılan sarı kız

Ben seni
adını söylemeden sevdim,
duyulmasın diye kalbime fısıldadım,
kalbim bile zor taşıdı.

Sevda dediğin
bir bakışta başlar sanırdım,
meğer bir ömür sürermiş
hiç konuşmadan.

Sarı kız,
sen geçince sokaklardan
duvarlar renk değiştirdi,
gölgen bile kalabalıktı.

Gecem uzun sensiz dar olur
Kalbim sensiz hep kor olur
Adın düşer, içim vurur
Suskunluğumun adı sarı kız

Geceleri
adını koyamadığım bir sızıyla uyandım,
ne sen geldin
ne ben gidebildim.

Bir çayın buğusunda gördüm yüzünü,
bir türkünün kırık yerinde
sesini duydum.
Her şeyde vardın,
yokluğun bile sende duruyordu,

Ben seni
olmayacak duaya el açar gibi sevdim,
kabulü yok,
vazgeçmesi günah.

Bu sevda içimde mühürdür
Zaman geçmez, yara dürdür
Kader bile sana hürdür
Ömrüme yazılan sarı kız

Sarı kız,
bilsen ne çok sustum
sen anlamayasın diye,
bilsen ne çok yandım
külüm sana değmesin diye.

Sevda bazen
bir ismi mezar taşı gibi taşımaktır göğüste,
ağır ama vazgeçilmez.

Şimdi sözlerim yoruluyor,
yüreğim hâlâ ayakta,
bu şiir bitiyor belki
ama sevda bitmiyor.

Ve bu yangının,
bu suskunluğun,
bu içe gömülmüş çığlığın altına
adımı değil,
yarayı koyuyorum:
Kul Ortak

KUL ORTAK