Sardı Kefene Şiiri - Düşünce Dünyası

Yatırmışlar kuzuları yan yana,
Nasıl dayansın bu garip ana..?
Saramadan bağrına doya doya,
Gözyaşlarıyla büyüttü, sardı kefene...

Binbir zorlukla getirdi dünya'ya,
Önlüklere sardı, bulamadı pala
Kendi lokmasını sakladı evladına,
Gözyaşlarıyla büyüttü, sardı kefene...

Diyorlar ağlama, hayırsız evlat..
Bilmiyorlar; atılır mı hiç evlat..?
Kurduğu hayalleri savurdu hayat,
Gözyaşlarıyla büyüttü, sardı kefene...

Toprağa koydular boylu boyunca,
Nasıl dayanır üç evlada?
Bir yılda üç evladını verdi toprağa,
Gözyaşlarıyla büyüttü, sardı kefene..

Dayanır sanmayın; dayanamadı garip ana.
Akıl sağlığını yitirdi, döndü deliye.
Bağrına taş bastı, kan akıttı içine;
Gözyaşlarıyla büyüttü, sardı kefene..

Kalbine kefen biçti, karalar bağladı,
Acısıyla verem oldu, çare bulamadı.
Yemedi, içmedi evlat acısıyla yandı,
Gözyaşlarıyla büyüttü, sardı kefene..

Sonunda kavuştu evlatlarına, bağrı soğudu,
Mezar taşına “Kavuştuk,” diye yazdırdı.
Yer gök ağladı, toprak utandı;
Vasiyet etti:de kara yazmayı bağladık taşa..