Başlarken yokluğunun sancıları,
Bilmem kaç kere topladım yüreğimin
Kırıklarını karanlıklarda...
Ve kaç kere seyrettim
Düşerken dipsiz uçurumlardan aşağılara.
Defalarca bir daha, bir daha,
Bir kez daha.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




dayanır bir müddet daha...! sonrası, acı bir tebessümden öteye gitmez sanırım..! kısa ve güzel bir şiir tebriklerimle...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta