Sana söyledim;
adı konmamış şeylerin
en derinisin sen.
Bir dağ düşün,
gölgesi akşamı büyütür;
ben o gölgede üşüyenim.
Toprak kadar eskiyim,
yağmur değince
yeniden başlayanım.
Beklemek dedikleri
kapı değilmiş meğer,
insanın içindeki uzun yolmuş;
ben o yolda sesine rastlayanım.
Ellerim boş görünür,
oysa bütün dualar
parmak uçlarımda.
Yıkılmış yanlarıma
gelip ev kuran sensin.
Ne yana dönsem
dünya eksik,
adını koyunca tamamlananım.
Ve bil;
herkesin göğsünde bir kuş uyur,
benimki sen diye kanat çırpar.
Kayıt Tarihi : 14.2.2026 11:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!