Seni uzaktan izlemek
Mapustan martıları izleyen bir suçlu gibi
Gözlerine değebilmek ama dokunamamak
Çaresizliğin ta kendisi
Prangalar vursalar bedenime
Sensiz ,çıplak tenime
Gurbeti olurum özleminin
Huzur tutku dolu ellerinin
Parmak uçlarımda duruyorum
Değebilmek için sana
Uğruna öldüğüm dudaklarla
Etmen için bana bir kelam daha
Geberiyorum aşkından
Boğmak istiyor ellerim kendime
Bu kabuslar kaçmak istiyor zihnimden
Atmak istiyor bedenim seni kendimden
Vasiyetimdir dünyayı seni ölmeden doya doya sevebilmek
Yüreğimdeki hançer yarasıyla uğrunda can vermek
Dudaklarından öpmek,gerdanında uyumak
Gözlerinde o sonsuz okyanusta boğulmak,
Çınlıyor kulaklarımda gülüşlerin
Öldürüyor belirsizliğin
Düşlerim,düşlerinde kayboluyor
Silikleşiyor gün geçtikçe sana olan hislerim
Delirmeye başladım artık
Soruyorum aynalara bu ben miyim?
Nasıl böyle heba ettiğim gençliğimi
Cehennem ettim kendime cenneti
Dokunsa ellerim artık sana
Uzansak artık sonsuzluğa
Saklasam sarsam seni ruhumla
Bırakmam,bırakamam dizselerde beni kurşuna..
İrem Karadeniz
Kayıt Tarihi : 19.3.2022 01:04:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!