Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Solmayan güller koydum vazoma
Dökülmez yaprakları
Kokladıkça Senin gibi
Hasret kokar her yanı
Şimdi kokmuyor artık
Gözlerim yollarda

Bırakın şu dağı arayım
Gök yüzüne dost kalayım
Ben sevdamı kayıp ettim
Bırakın yıldızlara sorayım
Ne olur bırakında arayım
Bir aya bir güneşe sorayım

Dağlar bile ağladı gidişine
Kurmuştun gönlüme açık gişe
Olmuştun yüreğime pür neşe
O geçmişte kaldı küçük prenses
O bir zamanlardı bendeki heves

Sen bende içimde
Bir yerlerde saklısın
Seni görürüm her daim
Sonu gelmeyen gecelerde
Gecenin bir yarısı uyanırım
Sessiz sakin kuytu yerlerde

Bana sormadı sana tutulurken
Süzme bakışlarına takıldı
Sevdana mahkum
Aşkına esir olurken
Kahrolası dilim
Yarıda bıraktı beni

Islak kanatlı kuşlar konacak
Uzanan ellerine
İçimdeki ürperti kayıp olacak
Yüreğime indiğinde
Odama girdiğin anda ısınacak
Cam gibi buğulanacak gözlerim

Sen bir ömürün
Ötesinden gelirken
Çocuğuma ana
Bana eş oldun
Okşanmamış saçına
Elim değdi

Sevip ölmeye
Açıp solmaya
Seninle gülmeye
Geldim sevgilim

Seni sevmeye

Gidiyorum gözlerim açık
Gel son defa göreyim
Gözlerin gözlerime dokunsun ki
Cennetim olduğunu bileyim
Bırakıp gitme dağlar ardına
Gecenin karanlığı üşütür beni

Bazen dilinin anlatmak isteyipte
Anlatamadıklarını
Kahve gözlerin anlatırdı bana
Bazen cennet olurdu bakışların
Ulaşmak ister ulaşamazdım
Bazen resmini çizerdi