Içimdeki neşem bile sakinleşmişken,
Bu durgunluk yüreğime kadar inmişken,
Yalnızlığın ortasında bir başıma kalmışken,
Nasıl yüzüm gülsün söyle bana?
Bu durgunluk elde değil,
Gönül yorgun, hevesli değil,
Kendi içimde kayboldum ben,
Elbet güler bu yüz, bugün değil.
Kayıt Tarihi : 13.11.2026 20:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
o kadar o kadar çok yoruldum ki , dinmeyen biri yorgunluğum ,gözlerime girmeyen uykularım var . Kendimden kaçarken sürekli kendime yakalandığım çıkmaz sokaklarım, üstüme üstüme gelen duvarlarım var kimse girmesin diye ördüğüm duvarlar üzerime yıkılmış gibiyim nasıl geçer nasıl toparlarım kendimi bilmiyorum bu da geçer yahu diyorm ama o kadar zor geçiyor ki akademik kaygıyı bile bıraktım biseyler yapamıyorm artık kendim için en sevdiklerimi de bu dönemde kaybediyor gibiyim kendimi kaybetmişken başkalarını da üzmek üzüyor beni böyle bi kuyudayım bir Yaradan bilir halimi bir de ben Yusuf ben oldum kim çıkaracak kuyudan bilmem kime anlatsam anlamıyor anlamaz neden bu kadar ince ve hassasım bilmiyorum ama artık biseyleri içimde halledemiyorum bunu okuyan herkesten bolca dua istiyorum cidden hiç iyi değilim ama olucam her zaman beni ben toparladım yine yapıcam bu sefer daha zor olucak ama elbet yapacağım inşallah dualarınza ihtiyacım var teşekkürler ~
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!