Şair gider Şiiri - Bekir Mutlu Gökçesu

sokağına geldim,
uçuşan yaprakların vedası,
hüzünlü bir sonbahar havası,
köşede bakkal duruyor hala,
koşardı dostlar geldiğimi duysa.
ama yok, tek bir tanıdık yüz yok,
yılların yükü düşürdü omuzlarımı,
çöküp sırtımı şu duvara dayadım,
başladı resmigeçiti anıların,
gözlerimi kapadım…

sokağına geldim,
yıkılmış sizin ev, yerinde çirkin bir bina,
ne bahçe kalmış ne de asma hiç sorma,
yaşlı bir hanımefendi pencerenin birinde,
bir parça ekmeği ufalıyor pervaza elinde,
eskiden kalma, insanın içini ısıtan bir kare,
başkaca bir iz yok ikimizden ve her şeyden,
yitmiş ne varsa görünüşe göre...

şu ağaç kadar eksilmiş
ve bir yaprak gibi savrulurken
bendeniz şair,
kimseyle paylaşmayacak,
hatta birazdan unutacak olsam da,
hayat bulmaya,
seslenmeye çalışıyorsa hala içimden bir şiir
-kimsesiz ve bana dair-
varım ben ve arkamdayım dedim,
kalkıp çömeldiğim yerden dikiliverdim,
pencerede hanımefendi, pervazda iki kuş,
‘varım, ben de varım, baksanıza buradayım’,
yok görmediler, şiirimi de hiç bilemeyecekler,
olsun varsın ne fark eder, şair gider…

29/11/2025
Bekir Mutlu Gökcesu