Sahipsiz Vitrin Şiiri - Asaf Eren Türkoğlu

Kendi hikâyeni başkalarının kalemine teslim edip, sonra da çıkan sonuca ağlayan o tuhaf seyirciyle karşı karşıyayım şimdi. Başkalarının takdirini kazanmak için ruhunu bir vitrin malzemesi gibi sergilemekten, o camın arkasında tozlanıp gitmekten hiç mi utanmadın? Herkes seni konuşsun, herkes seni sevsin diye parçalara ayrılırken, elinde kalan o ufalanmış benliğinle şimdi ne yapmayı planlıyorsun? Sen, başkalarının susuzluğunu gidermek için kendi kuyusunu kurutan, sonra da o kuyunun dibinde yalnız başına ölmeyi bekleyen bir bedel ödeyicisin.

Daha ne kadar başkalarının hayatlarındaki boşlukları yamamak için kendi kumaşından keseceksin? Kendini başkalarına kanıtlama çaban, aslında en çok kendine olan inançsızlığının bir itirafı. İnsanlar senin fedakârlığını bir lütuf değil, ödenmesi gereken bir borç gibi görüyor. Oysa sen, o görünmez borç senetlerini imzalarken kendi özgürlüğünü çoktan ipotek ettin. Artık o sahte alkışların yankısı dindiğinde, elinde kalan o koca boşlukla yüzleşme vaktin gelmedi mi?

Zaman, başkalarının ajandalarına sığdırmaya çalıştığın o kısıtlı anlardan ibaret değil; sen başkalarını memnun etmek için koştururken, kendi hayatının start çizgisinde hala bekliyorsun. Bir gün o çok sevdiğin kalabalıklar dağıldığında, aynada gördüğün o yabancının hesabını kime vereceksin? Bu ihaneti kendine yapmaktan vazgeç. Şimdi o kiralık rolleri, o eğreti sahneleri asıl sahiplerine iade et ve kendi çıplak, kimsesiz ama mağrur gerçeğine sahip çık.

"Başkalarının dünyasında parlamak için harcadığın enerji, kendi içindeki güneşi ebediyen söndürür; başkasına ışık olurken kendi karanlığında boğulursun."