Sahi Şiiri - Bala Hanım Kara

Muhtemel bir kentin en varoş sokaklarında,
bir gece yarısı
elimde kandil,
boşluğu arar gibi yazıyorum.
Az önce
boğazımda düğüm olan özlemin
cenaze namazı kılındı.
Kaç secde eskitti
şu göğsünde yanan yara
Kim bilir daha kaç sokakta
kaybolacak hayallerim.
Aslında anlatacağım
o kadar kısaydı ki,
kursağımda kalan kelimelerin
kursağımda kalan kelimelerin oldu.
Çok uzak ama çok uzak yerlerden yazıyorum.
Bir yetimin göğsünden geçerek,
bir öksüzün nefesini ödünç alarak,
küçük bir şehrin
en ücra köşesinden.
Mutlu musun
Dünyada bu kadar beşer varken
gelip ben de şaşman.
Doğrumuy du
Hangi ezberin yalanıydı bu
Sahi,
benden kimin nefretini,
kimin acısını çıkardın
Yalınayak dolanırken gözlerimde,
gıyabımda kurulmuş
teneşirin üstüne
beni boylu boyunca uzattın.
Bu doğru muydu
Sahi,
hangi acının dilinde kirlettin beni
Hangi sözün noktasında
bitirdin düşlerimi
Söyle.
Hadi söyle.
Kimin acısını çıkardın benden
Kendimi bir eşiğe bıraktım
adı konmamış bir duanın içinde.
Yükseldikçe eksildim,
durdukça eskidim.
Bedenim sokak çocukları gibi oldu.
Dünya kirli diyordu annem.
Dünya kirli.
Gözlerim de kirlendi
bir sokak ortasında.