Şafak Şiiri - Kadir Erten

Günün en dondurucu vaktidir şafak
Soğuk duvar, soğuk masa, soğuk yatak
Okunur ezan ardından Güneş doğar
Işık görene kadar karanlık boğar
Yer karanlık, gök karanlık, gün karanlık
Soğuk bir ölüm gelir aklına anlık
Ölüler kalkacağı zamanı bilir
Gecenin en soğuk vaktinde dirilir
Pencere mezar olur düşüncelere
Ayrılıklar dönüşür bilmecelere
Şu karanlığa kaç can daha verilir?
Yalnızlık kefen niyetine serilir
Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum
Bekleyişe bir de hasret ekliyorum
Sesin derinden geliyor, güzel sesin
Çınlıyor yüreğim vurdukça nefesin