Yıllarca içindeki gölgeye ışık taşıdım,
kırılan yanlarımın arasında sessizce durdum.
Her yanlışını görmezden geldim;
incinmesin diye
bütün fırtınaları içimde sakladım.
Yarım doğdu nefesi;
tamamlanmayı bilmedi.
Gülüşü kırık bir ışıktı,
yüzünde tutunamadı.
Mutluluk kapısına vardı;
Seni severken
kendimi mezara indirdim.
Adını her andığımda
bir parça daha kapattım üstümü.
Günleri sabır diye yuttum,
Gençlik geniş gelir,
hiç bitmeyecek sanırsın.
Ama zaman usul usul yürür
sen başka yerlere bakarken.
Fark edemezsin
kaç günün, kaç gülüşün,
Ben henüz
daha hayata alışamamışken
bir gölge düştü adımlarımın önüne.
Adı konmuş bir korku,
ama bana sorarsan
zamansız.
Zannedersin ki,
sen olmazsan dünya yıkılacak.
Bir sen tutarsın her şeyi ayakta,
bir sen çekersin bütün ağırlığı.
Ne kadar yorulsan da,
yine de elini çekemezsin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!