zincir vurmuşken mabedimin kapısına,,
kutsallığı müebbete mahkum etmiştim,
yorgundum çünkü,,
yalnızlıktan........
düşüncelerime gem vurup,sessizliği ilke edindim
sokmayacaktım dolup boşalan yüreğime kimseyi
birgün bir sızı vurdu kalbimi,,,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta