Sadakatin Bıçağı Şiiri - Ayşe Soylu

Konuşamıyorlar diye
sorun yok mu sanıyorsunuz?
Evi yok, yemeği yok, kimsesi yok.

Sokaklar onları doğurmadı,
ama büyüttü, dövdü, terk etti.
Zehirli su, taş gibi ekmek verdiniz.

Hâlâ kuyruk sallıyorlar size –
o sadakat,
en ağır lanetiniz.

Keşke hepsinin bir evi olsa,
sıcak bir battaniye,
sevgi dolu bir el.

Ama bunlar sokakların çocukları;
yaraları açık,
gözleri ateş.

Biraz merhamet edin,
yoksa o sessiz feryat
bir gün sizin kapınızı çalar
ve o kapıyı parçalar.