Ne berbattır...
Ne berbat bir kıştır insanın yüreği,
Baharı görüp çiçek açmayan,
Yazı yaşamayan,
Ayazı bol olan,
Dil ne bilirdi sevdayı,
Yürek olmasaydı.
Göz ne bilirdi güzeli,
Gönül sevmeseydi…
Şiir ne bilirdi aşkı,
Ne çare...
Astarı yok ki yüzünün,
Tükürsen ne çare.
Çemberi var ya feleğin,
Geçmemiş biçare...
Ne çıkar meylerle içmiş olsam,
sarhoş olup sessizce naralar atsam,
kem sözü yüreğimde yurt edindirmiyorsam.
Ne çıkar aklımdan geçeni söylüyorsam,
içimden sessizce hinlik düşünmüyorsam,
Ne demeye sever insan,
sabahı, akşamı ayırt ederken,
yazı, kışı gönlünce yaşarken,
aldığı nefesin tadına varırken,
ne demeye yanar insan, ne demeye…
Aşk, güzelse nedendir bu yürekteki felaket,
Aşk, birlikse nedendir bu ayrılık,
Aşk, mutluluksa nedendir bu hüzün,
Aşk, sensen nedendir bu sensizlik,
Aşk, gülmekse hayata, nedendir bu gözyaşı,
Aşk, o kadar yakınsa, nedendir mesafeler,
Neden?
Aşk, güzelse nedendir bu yürekteki felaket,
Aşk, birlikse nedendir bu ayrılık,
Aşk, mutluluksa nedendir bu hüzün,
Aşk, sensen nedendir bu sensizlik,
Neden...
Neden bitmez insanın yenilgisi,
Yerle yeksan olur oysa o yürek,
Yine de koşar seviye...
Neden doğar güneş,
Geceden farksızsa gündüzler.
Neden gece heyecanla bekler tan yerinin ağarmasını,
Farksızdır oysa yüreğinde hüzün olana…
Neden kovalar mevsimler birbirini,
Nedensiz…
Nedensiz şiirler yazmalı,
Yürümeli ıssızlığın sindiği yolda,
Sessizliği tüttürmeli buram buram,
Yalnızlığı işlemeli rengârenk,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!