Bu günü kendime adadım,
Günü sensiz bitiremedim,
Gülü sensiz koklayamadım,
Çay sensiz içemedim,
Ortamı sessizliğe boğdum,
Şiire dize kuramadım,
Dördüncü dereceden bizim yürek yanığımız,
Ne doktor ne merhemdir dermanımız...
El âlemin kalabalığıyla dolu bizim yalnızlığımız,
Ne dost ne arkadaşta bulunmaz devamız...
Bir esinti fısıldadı sesini,
Bir düş gösterdi cemalini.
Gece örttü yüzümü,
Bulutlar sildi gözyaşımı…
Kesif bir hazan kokusu var bu mevsimde
Yol, yol bulur hüzünde
Gündüz geceye havale ediyor bakiyesini.
Sağır bir alem var bu sonbaharda
Ağaçlar aldırmaz sararan yapraklara
Sen umudu göster,
ben maviyim zaten.
Sen dokun yüreğime,
ben maviye aşığım zaten.
Sen aç yüreğini,
ben maviyle hoş ederim inan.
Ne sen gördün
Ne de ben
O baharı
Sanki sevdası kıt yağışlara kapıldık
Hep kurak geçti mevsimler…
Bul beni...
Akşamın kızıllığında
Batan güneşten sor beni.
Bir kumsal kenarında,
Denizden sor beni...
Kırılırsa bir gün kolun kanadın,
tükenirse umutların,
çıkmaz olursa sokakların,
kalmazsa selam verenlerin,
buradayım…
Benim adım vefa.
Buralar...
Buralar yalnız mıydı bu kadar,
Vefasız mıydı varoluştan.
Buralar havasız mıydı bu kadar,
Nefesi yok muydu doğuştan.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!