Sabır bağı Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Toprak yine rahmet suyundan kandı,
Yeşerdi umutlar dal budağından.
Güneş altın teller gibi uzandı,
Can buldu gönüller bahar çağından.

Dereler çağırır coşkun sel ile,
Dağlar sırdaş olur esen yel ile.
Sevda filizlenir içten dil ile,
Gönül gül devşirir sabır bağından.

Arının türküsü çiçek dilinde,
Bereket gizlenmiş çiftçi elinde.
Bir sevinç uyanır gönül ilinde,
Tatlı bal süzülür gül yaprağından.

Bulutlar yürür de gölge salınca,
Ova nefes alır yağmur gelince.
İnsan olgunlaşır çile çekince,
Sabır meyve verir dert toprağından.

Karlı dağ başında çiğdem açılır,
Her kışın ardından bahar saçılır.
Gamlı gönüllerden kasvet dağılır,
Ümit hiç eksilmez Hak kucağından.

Bir sazın telinde bin ah gizlidir,
Her ezgi içinde bir sır saklıdır.
Sevenin gönlü de daim haklıdır,
Yara merhem bulur dost ocağından.

Dost dediğin kara günde bulunur,
Sözü tatlı olur, gönle dokunur.
Sevgiyle ekilen tohum tutunur,
Filiz sürer kuru taş yatağından.

Gezme dostum kibir ile cihanda,
Bir selam bin ömre değer insanda.
Sevgi eken solmaz fani zamanda,
Mağrur olan düşer şah otağından.

Kul olana gerek doğruya ermek,
Yalandan, eğriden yüzü çevirmek.
Lokmayı bölüşüp Hakk'ı da görmek,
Bolluk taşar onun aş tabağından.

Ne kalır insana göçünce düzden?
Ad kalır ardından söylenen sözden.
Sevgiyle yaşarsan düşmezsin gözden,
Nur kalır ömrünün son çerağından.