Sabah 5 Şiiri - Selahattin Koca

Suyun içinde nefes almak gibisin,
Ciğerlerim seninle dolu.
Nefes vermeye korkar oldum;
Acaba içimde eksiliyor musun?
​
Güneşe bakmak kadar zor seni yazmak,
Bu yüzden şiirlerimde adın geçmez.
Alfabemin en değerli dört harfi;
Gidip beni karanlığa mahkûm etme.
​
Elimdeki yara izi kalem tutmaktan,
Gecelerimi feda ettim, iyidir susmaktan.
Saat sabah 5, nöbetteyim aynı bankta;
Uykum firar etti gözlerimin surundan.
​
Lavanta kokulu rüyalarım yok artık,
Beni bu eşsiz güzellikten mahrum bıraktın.
Anlamıyorum bitmek bilmeyen hıncını;
Benden alma bahçemden son çiçeği kopartıp.
​
İyi de eline ne geçecek uzak durup?
Beni dile düşürmek, istediğin bu mu?
Görmem, duymam; yaptığım şey doğrudur,
Aşk uğruna yanan insan huzur bulur.
​
Farzet ki dinledim boş lakırdıları,
Boş konuşanların hatırı mı kalır?
Ben halimden memnunum sana sevdalı,
Gelene kadar çağıracağım utanmayıp.