Saat 04.11 Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Saat 04:11’i gösterirken,
sabaha dakikalar can çekişirken,
uykusuzluk göz kapaklarına merhamet dileniyordu.

Sonsuz mutluluklar
perde arkasında ışığı bekliyordu;
yeni umutlar,
güneşe el sallamak için sıraya dizilmişti.

En son gülen,
hüzünleri geride bırakmış sanıldı.
Oysa binaların arasında
küçük bir mum ışığı titriyordu—
aydınlık, karanlığın içinde boğuşuyordu.

Karar mercileri çoktan hükmünü vermişti:
Dünya ile Güneş konuşmuş,
Ay unutulmuştu.
Yüzü silinmiş,
ağlaması bile fazla görülmüştü.

Ve o,
her gece 04:11’de yeniden yaşıyordu.
Mutluluklar hâlâ
perdelerin arkasında bekliyordu.