Rüzgarına Yenik Şiiri - Can Elıf

Zihnim,
alışverişte
kitapla insanlık arasında.
Pazarlığa otursan
yılların hatırına,
kaç derdin
değerini saptayabilirdi?
İki gün içinde
çöken bedenim fısıldadı:
“Ruhun seyyahlığında
  bir sevda yakıp geçti.”

Kitaplara baktım;
Kaç cilt—
başlangıcı sisli, sonu gölgeyle örülü.

Satılık pazara gittim,
“Kaç zaman?” dediler.

Yitik bir tebessümle baktın bana.
Konu sen olunca,
sevdanın değeri paha biçilmezdi.
Bende dedin ...
öldürdüğün ne varsa, hepsini getir.
Gözlerim kapanıyor artık;
görmediğin, duymadığın,

ruhumun lal oluşunu taşırken,
sessizlik içimde bir liman oluyor.

Ve belki bir gün,
rüzgârın arkasında
gizli bir gemi gibi süzülecek
o kayıp tebessüm,
ve seni, bir anlığına bile olsa
yeniden bulacağım.

Ama şimdi,
özlem bir fırtına gibi çarpıyor içimde;
gözlerim ufka kilitli,
senin yokluğun her nefeste bir gölge gibi yayılıyor,

ve kalbim hâlâ, sessiz limanlarda,
senin adını fısıldıyor,
bir gemi gibi kayıp
ama dönmeyi bilen.